18/3/2008 - YAJUVEDA'NIN ÖVGÜSÜ

Ben doğru olanın ilk çocuğuyum.
Tanrıların önünde, ölümsüzlüğün göbeği,
Kaynağın merkezi.
Beni armağan eden, beni sımsıkı tutar.
Ben yemeğim, yemek ve yiyici olarak yiyorum.

En yüksek dünyadadır bu yemek
Bütün tanrılarca ve atalarca korunmuştur yemek
Yenilen, bir yana atılan, bağış olarak verilen şey
Bedenimin sadece yüzde biriydi.

İki büyük çömlek: Gök ve yeryüzü her keresinde
Bir sağışın sütüyle benekli olanı doldurdu.
Birleşmiş olarak ondan içen dindarlar onu azaltmaz,
Artık o daha az olmaz.

Yemek soluğu almaktır, yemek soluğu vermektir
Onlar yemeğe ölüm derler, aynı şekilde hayat da
Brahmanlar yemek yaşlanmaktır derler
Onlar onu doğanların doğması diye belirlerler.

Sağgörüsüz kimse değersiz yemek bulur.
Doğruyu konuşuyorum: Bu onun ölümüdür.
O ne dostu ne de arkadaşı besler,
Tek başına yiyen bunun tek suçlusu olur.

Ben-yemek-gök gürültüsü çıkararak,
yağmur yağarak yemeğim
Beni her varlık yer, ben diğerini yerim.
Ben gerçekten var olanım, ölümsüzüm.
Benden yola çıkarak bütün güneşler korlanır.

*heinrich zimmer